راديومانيا

انتظار
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/٢٩
 

دیگر بار می نویسم :

غدیر

حرفی بر می دارم و نقطه ای و

. . .

باشد که عید شود

 

باشد که دست شعبده - این بار -

با غین و دال و را

ننویسد سقیفه

شاید که این بار

نیاید مُحرم


 
 
پروانه های آقای درم بخش
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/٢٤
 

 

قرار است از  چهار روز دیگر ، یعنی بیست و هشتم دی ماه ، مجموعه ای از کاریکاتورهای کامبیز درم بخش در کتابفروشی نشر ثالث ( خیابان کریمخان ) در معرض تماشا باشد . تخیّل شاعرانه ی آقای درم بخش را دوست دارم و برای همین ، با این پروانه های او به استقبال نمایشگاهش می روم :

کامبیز درم بخش

 

کامبیز درم بخش

 

 


 
 
فروغ
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٩:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/۱٥
 

 

توی این سرمای وحشی     روی این سنگای مرگ

دریغ از یه دونه ارزن     دریغ از یه چیکه آب

 

آی شما : پنجره های بسته !

من همون پرنده هستم

که تو های و هوی پرواز

فراموش شدم . . .


 
 
سال به سال
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٤:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/۱۱
 

بیا بریم کوه

کدوم کوه ؟

همون کوهی که قوز شد روی قوز . . .


 
 
A PROPHET ON THE RADIO
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/٦
 

by Roger Harkness

 

I want to be a songdancer
                                 A star flier
                                 Go higher

                                 A prophet on the radio
                                 Painting pictures on a TV screen

                                 Making the scene
                                 That has only been said
                                 But never heard

                                 Let me sing to you
                                 Showing you how I feel it
                                 You may never have heard it
                                 Let me show it
                                 I think I know it

                                 A prophet on the radio
                                 Painting pictures on a TV screen


 
 
قصه ی صبح بی وقت
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/۱
 

( اندوهگسارانه : برای الف و یلدای هفتاد و یک )

 

یلدا بود و یلدا نبود

...

خیابان های بی انتها را رفته بود تا انتها

ابرهای بخیل

معنای شب را دریغ می کردند از ما

       چشم می دزدیدیم از لب های دوخته

       دل سپرده به تصنیف گمشده ای که سوت می زد

                      تو اگه نخوای بخندی

                        خوشی ها حروم می شه

                            صبح می شه