راديومانيا

آوازخوان یا آواز ؟
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٥:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۳۱
 

باور کردنی نیست ولی واقعیّت دارد : این جا ، رادیویی از رادیوهای ایران است و این صدای ویگن است ! ، این صدای ایرج است !

خسته شدم از بس به تلفن های دوستان و آشنایان جواب دادم که بله ، درست شنیدید ویگن بود . . . ایرج بود . یکی دو روز است که پخش ترانه های ویگن و ایرج از سوی بخش سیاست گذاری موسیقی صدا و سیما مجاز اعلام شده و گویا ، ابتدا رادیو پیام پیشقدم شده است . همه ذوق زده شده اند و وقت و بی وقت یا ویگن و یا ایرج . .

ο ο ο

می گوید : آب که باشد همه شناگر قابلی هستند !

می گویم : چرا طعنه می زنی ؟ حالا هم که یک کار از روی قاعده انجام شده ،  تلخش می کنی . .

می گوید : کدوم قاعده ؟ چرا از اوّل ممنوع کرده ن ؟

می گویم : خب ، مقتضای شرایط بوده . .

می گوید : فکر نمی کنم شرایط عوض شده باشه . .

می گویم : عوض شده . .

می گوید : خیلی خوشبینی !

ο ο ο

فراموش نکنیم که پخش موسیقی و ایجاد فضایی مترنّم ، از نخستین وظایف رسانگی رادیوست . شنونده ی رادیو ، دوست دارد با شنیدن ترانه ای غیرمنتظره ، شگفت زده شود و از این شگفتی لذّت ببرد . ترانه ها ، دقایق ما را معنی می کنند و روزهای رادیو با چنین دقایقی ست که به خاطرات جمعی بدل می شود .   

ο ο ο

گوشی را برمی دارم . می گوید : حدس بزن رادیو پیام داره چی پخش می کنه .

از آن سوی سیم ، صدای فرامرز اصلانی را می شنوم که می خواند :

« الا ای آهوی وحشی کجایی ؟                    مرا با توست چندین آشنایی »


 
 
نمی توان از مرگ کریم امامی ننوشت
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۸:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/٢٦
 

زیرا در روزگاری که ترجمه حیثیتی مخدوش دارد ،  مرگ مترجمی چون کریم امامی چیزی بیش از یک فقدان است . پس باید نوشت :

مگر چند نفر دیگر مانده اند که مورد اعتماد باشند ؟


 
 
زهرایی
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٢:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۱٩
 

شب

سوخته بود

 

خاکستر شب

به دست باد

بر چهره ی یاس خفته

                            شبنم می شد . . . 


 
 
ایستگاه رادیویی
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۸:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/٧
 

 

نام اثر : ایستگاه رادیویی

نام هنرمند : Andrei Pasa ( رومانیایی )

این اثر با نرم افزار Light Wave 6.0 , Photoshop به وجود آمده است .

ایده ی اولیّه : ایستگاه رادیویی بیابان ، به خودش گوش می کند .


 
 
. . . و این شدنی ست
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۳:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٤/٢
 

در یازدهمین شماره ی بولتن داخلی رادیو که هر دو هفته یک بار با نام یادداشت

منتشر می شود ، مطلبی آمده است تحت عنوان رادیو و مناظرات انتخاباتی ،

بد نیست تو نیز آن را بخوانی :

 

مناظره ی رادیویی بین نیکسون و کندی که با برتری کامل نیکسون به پایان رسید ، 

اگر در تلویزیون پخش می شد چهره ی نیکسون نشان می داد که به قول معروف

« رو راست نیست » و به تعبیر آمریکایی ها یک فونی بود ( یعنی دستگاهی که

بی موقع زنگ می زند و صدا می دهد و خاصیت چندانی ندارد . )

لذا بعضی سیاستمداران معروف از جمله روزولت ، رادیو را برای سخنرانی هایشان

ترجیح می دادند . روزولت معتقد بود این رسانه ، اظهار نظرهای سرد او را بهتر

منعکس می کند .