راديومانيا

مقامه ی مریم
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٦:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٢/٦
 

( برای مریم صمدی )

۱

از مینیاتوری قدیمی گریختی و   

شدی دختر شالیزار

مست شد هوا از بوی تن تو

به رنج عشق مبتلا شد برنج

تاریک شد مینیاتور

با برگ های مرده / گل های سوخته و پیاله ای کج

۲

سوگند به جویبارکی که گریه را کشاند به این واژه ها

زیباترین باغ ها را دارد باران شبانه

زیباست :

گلویم را می بوسی

ومی شکفد این بغض موروثی

۳

گریختی از شالیزار و

گریخت هوش از شهر

آواره شدند خیابان ها

رهگذران / پرندگانی دیوانه 

محو شد بوی تن تو

خشک شد شالیزار