راديومانيا

« لزبین» ها در سیمای جمهوری اسلامی !
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/۱۳
 

دیروز - پریروز : شبکه ی ۲ یک بار دیگر روح جری زوکر را پخش کرد. حکایت ما و این فیلم بسیار جالب و عبرت آموز است! ایرانی ها این فیلم را در همان سال عرضه اش دیدند. آن سال ها فیلم خارجی کالایی قانونی نبود و صحبت از آن مرسوم نبود ولی این فیلم، تابوشکن شد. فیلم سرگرم کننده ی جری زوکر چنان توجهی را جلب ( و ذائقه ی تاویلی ایرانی را تحریک ) کرد که می شود ادعا کرد همه ی علاقه مندان ایرانی سینما، نسخه ی ویدیویی و کامل آن را بارها دیده اند. پس اگر اشاره کنم به سکانسی که آقای روح! - یعنی پاتریک سوئیزی - سرانجام توانست از طریق مدیوم سیاه پوست - یعنی ووپی گلدبرگ - با همسرش - یعنی دمی مور - ارتباط برقرار کند این سکانس را به یاد خواهید آورد. در این سکانس، سوئیزی با حلول در مدیوم سیاه پوست، همسرش را در آغوش می گیرد و ... در این سکانس پاتریک سوئیری و ووپی گلدبرگ بارها برهم دیزالو می شوند و علی القاعده هم تماشگر اخلاقی قانع می شود و هم تماشگر بی اخلاق! سیمای جمهوری اسلامی برای تماشاگر بااخلاق مقادیری از این سکانس را پخش کرد ...

دو روز پیش : شبکه ۳ فیلمی را پخش کرد با نام جیغ زنان و لگدزنان با بازی ویل فارل. ویل فارل در تقابل با پدرش تصمیم می گیرد مربی فوتبال کودکان و نوجوانان شود. در سکانسی که او بچه ها را پذیرش! می کند، دو زن کودکی زردپوست را می آورند و خود را والدین این بچه معرفی می کنند. ویل فارل از این دو زن می پرسد که آیا آن ها پدر و مادر این بچه هستند ( با تاکید روی پدر ) و آن ها پاسخ مثبت می دهند. تماشاگر آمریکایی با اشاره ی ضمنی این سکانس مشکلی ندارد اما تمشاگر ایرانی که همجنس گرایی را یک گناه می داند بلاتکلیف می ماند...

*   *   *

مجله ی فیلم در شماره ی اخیرش پرونده ای دارد ذیل عنوان « نظارت بر نظارت » که موضوعش نمایش نسخه ی مثله شده ی فیلم هامون داریوش مهرجویی است. فیلمی که با اجازه ی وزارت ارشاد، بسیاری از ما آرشیوش کرده ایم. چیز دیگری نمی گویم. این پرونده حرف ها را زده است. بخوانیدش.