راديومانيا

هنر و سیاست
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٦:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱
 

 1

«... مثل قصابی که اسمش استیک باشه! »

یکی از افسران سریال carabinieri در اپیزودی که دیشب پخش شد، این جمله را گفت. تعبیر عجیبی است...

 2

دوشنبه ای که گذشت با صابر امامی و علی شفایی افتلتی (که اصرار دارد تخلصش، یعنی باران را بعد از اسمش بیاوریم) از جلسه ی نقد شعر به تماشای نمایش « رودکی » در تالار رودکی رفتیم. کاری به اجرای کلیشه ای این کار ندارم. حرفم از قصه ای است که ایوب آقاخانی برای این نمایش نوشته. رودکی این نمایش، برای حمایتش از امیر نصر معزول، در حکومت امیر نوح محاکمه و محکوم می شود. دادگاه بامزه ای در این نمایش برپا شده: طبق روال دادرسی های این سال ها، ابتدا صلاحیت دادگاه انکار می شود و سپس شاعر بزرگ ایران حرفهایی انقلابی می زند و سرانجام  با رای قاضی چشم های رودکی را با میل داغ کور می کنند.

رودکی سیاستمدار!

از پایان نمایش تا این لحظه، به ترکیب « شعر سیاسی » فکر کرده ام. آیا قصاید مدحی، شعر سیاسی اند؟ آیا تعریف « شعر سیاسی » که از تعریف های نظریه ی ادبی معاصر است برای ادبیات کلاسیک کاربردی عام دارد؟ و ...

3

امه سزر، شاعر نام آشنای فرانسوی زبان که از چهره های مشخص ادبیات متعهد ( با تعبیر سارتری ) است، دهمین دهه ی عمرش را ناتمام گذاشت. او یک شاعر سیاسی بود...