راديومانيا

هر کسی را هوسی ...
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۸
 

یک بار آقای امید روحانی - متخصص بی هوشی و غریب نوازی - در باره ی نقدهای سینمایی آقای مسعد فراستی نوشت که شهامت می خواهد این چنین در نوشته ها عریان شدن! (نقل به مضمون)  حالا -به قول عمران صلاحی- حکایت خود اوست. ایشان در گفت و گویی که با آقای کیارستمی، به مناسبت انتشار کتاب «سعدی از دست خویشتن فریاد» و فروش خوب آن، در چهل و هفتمین شماره ی شهروند امروز کرده، یک استریپ تیز شش بخشی را به نمایش گذاشته است. این نمایش، لحظه هایی به یادماندنی دارد از این قبیل :

- آقای کیارستمی تاکید می کند که هدفش از ساختن این کتاب، استخراج لُبّ مطلبِ یک غزل است و برای رسیدن به این مقصود با لطایف الحیل نگارشی به ساده سازی پرداخته است. اما آقای روحانی با توسل به واژه هایی چون کانسپچوالیسم، مینیمالیسم و ... خواسته است که ابن فرایند را پیچیده نشان دهد.

 

معتقدم که آقای کیارستمی به این گفت و گو نیاز داشته است و فکر می کنم بهتر است که در چاپ بعدی آن را به کتابش پیوست کند. ( همان تاثیری را خواهد داشت که مقدمه ی آقای میراحسان بر کتاب شعرهای کیارستمی داشت) خواننده نیز با او همسو خواهد شد و توقع زیادی هم نخواهد داشت. به علاوه، خبرهای خوبی هم از این گفت و گو نصیب خواننده می شود از این جمله که :

-آقای کیارستمی قصد ندارد که به سراغ مولوی و خاقانی برود...