راديومانيا

آبی / سیاه
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٦/۱۳
 

انتشار گزیده ی «در این شب آهسته» ی صادق رحمانی بهانه ای است که ذکر خیری کنم از شعر «آبی/سیاه»  که دستاورد اوست. این شعر کوتاه اما شگرف، سال هاست که نقش ذهن من شده است:

آسمان آبی

جهان آبی

همه چیزها آبی اند این جا

الا چشم های من که سیاهند

این شعر، سوای فضاهای متنوعی که در خیال خواننده می سازد، تجربه ی جذاب ترجمه را برای من به همراه داشته است. در فرایند ترجمه، دیدم که گزارش تحت اللفظی آن - حتی - حامل واریاسون های معنایی است:

The sky is blue / The world is blue / Everything is blue here/except my eyes that are black

شاید انباشتگی معنایی رنگ ها علت اصلی فضاسازی های متنوع این شعر باشد اما نقش «کنش تماشا» و برجسته شدن کاراکتر چشم، هدایت گر دلالت های معنایی به خوانش های متفاوت است. از آن جا که «ترجمه» رویکردی تفسیری است، شعر «آبی، سیاه» ترجمه های متفاوتی را می طلبد. آخرین ترجمه ی من از این شعر را، که معطوف به زیبایی های زبانی است، بخوانید:

BLUE / BLACK

Blue the world

Blue the sky

All are blue here

But my black eye