راديومانيا

شب مایلی کهن
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۱:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱/۱٩
 

راستش این است که می خواستم از سریال «اشک ها و لبخندها» و توفیق حسن فتحی در همکاری با فیلمنامه نویس هایش - خاصه علیرضا نادری که گفتگوهای مقفی و جذاب این سریال را نوشته است- بنویسم و پیشنهاد کنم که برای تماشای آن وقت بگذارید ولی نمایش خیره کننده ی تاک شوی «نود» با بازی های خوب فردوسی پور و مهمانش، محمد مایلی کهن چنان مشغولم کرده که لازم می دانم ستایشم را خرج این برنامه ی منحصر به فرد کنم.

انتخاب مایلی کهن برای جایگاه سرمربی گری تیم ملی، با هر تحلیلی، یک عمل محافظه کارانه است. رای مردم در همین برنامه نشان از یک ناامیدی عمومی دارد و هر انتخابی که فدراسیون ارائه می داد تغییر خاصی در این احساس جمعی نمی گذاشت. انتخاب مایلی کهن در نگاه اول، «بازی با مهره ی سوخته» به نظر می رسید. رویکرد برنامه ی نود و شخص فردوسی پور موید این نگاه بود. از اولین دقایق برنامه، زمینه برای دادگاهی شدن و محاکمه چیده شده بود. تعلیق حضور یا غیبت محمد مایلی کهن (موبایلش خاموش بود!) در اولین برنامه ی تلویزیونی که خبر سرمربی گری اش را اعلام کرده بود خط مناسبی برای دراماتیزه کردن این محاکمه بود... سرانجام پس از یک ساعت مایلی کهن در استودیو بود و بازی دونفره ی «دادستان/متهم» آغاز شد.

*

فردوسی پور: راستش رو بگم؟

مایلی کهن: مگه قراره دروغ بگیم؟

*

باید اعتراف کنم که اگر این برنامه، فقط معنایی فوتبالی داشت هرگز این سطرها نوشته نمی شد. در واقع، شخصیت معترض محمد مایلی کهن که همیشه خلاف جریان آب شنا کرده، در جامعه ی رومانتیک (از هر جهت: سیاسی ، اقتصادی، فرهنگی و...) ایران امروز همیشه در معرض اتهام خواهد بود ولی او قادر است که در عین متهم بودن، با دفاعی بی پروا از خود، بلافاصله در جایگاه دادستان بنشیند. برنامه  ی این هفته ی نود، گواهی بر این ادعاست. البته این برنامه، فرصت مغتنمی برای او بود که یکی از حوادث نادر فرهنگی را رقم بزند. او با امکانات رسانه ی مقتدر تلویزیون، به شدت این رسانه را نقد کرد. پرسش های صریح و بی تعارف فردوسی پور و نتیجه ی نظرسنجی این برنامه، مایلی کهن را در موقعیت مناسب یک «مظلوم» قرار داد و او از این موقعیت بهترین سود را برد. او بازی را برد!