راديومانيا

دیگان 88
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/٢٤
 

١

حالا حسرتی هستی

حک بر حکایتِ حالا

ای حریر حرف ها!

ای برف!

 

٢

خاموش و ناامید

از پنجره های ناامید و خاموش

رو به روی تلویزیون

به آوازهای قدیمی

آویزانیم

 

٣

چترهای معطل

دستکش های معطل

شال و کلاه معطل

کودکان

در آرزوی تعطیلات سپید

آب می شوند

 

۴

آه های چرک

ابرهای چرک

 

پ.ن.

سینا علیمحمدی به بهانه ی «دیگان ٨٨»، در باره ی موسیقی شعر مطلبی در روزنامه ی جام جم نوشته است. در این عبارتش: «... از اواخر دهه 60 تا همین روزگار، اکنون این حذف موسیقی ابعاد گسترده‌تری گرفته است و ... حتی دامنه‌اش به شعر سنتی و خاصه غزل فارسی نیز کشیده شده است تا آنجا که غزلسرایان امروز بویژه جوان‌ترها اصرار زیادی بر حذف ردیف و همچنین کمرنگ کردن زنگ قافیه با به کار بردن مصوت‌های کوتاه دارند.» نکته ای است قابل تامل. همین عبارت، می تواند مایه ای باشد برای فکر کردن به «وزن شعر» و «موسیقی شعر» و تمایز ظریف این دو.

نوشته ی سینا را این جا بخوانید.