راديومانيا

شعری در ستایش صدا از مصطفی علیپور
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٥:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٥
 

(از شعرهای منتشر نشده ی مصطفی علیپور، این شعر را آورده ام این جا زیرا:

 - شعری ست نیمایی؛ شکلی که این روزها به شدت مهجور است)

 

صدای تو

      ابریشم بی قراری ست،

گلویت

       مگر آشیان قناری ست!؟

صدای تو

         در ذهن باران و دریاست

                       - فرداست...

در این برگریز

که دلتنگی مرگ

   - شب را غم انگیز کرده ست،  

صدای تو

           از شعر و خورشید

         - پاییز را

           شکرریز لبریز کرده ست-

در این برگریز غم انگیز،

                           پاییز

که در آسمان

  - رد خونی ست

                    از بال گنجشک های مسافر

و صحرا،

    تهی مانده

             - از عطر آوازهای بهاری ست،

صدایت

               چراغی ست افروخته

                                       - در باد،

                                           و در مِه...

صدای تو

        - رودی ست

           که در سنگ جاری ست.

صدای تو

        ابریشم بی قراری ست...    

+

پ.ن.

نشانه های سجاوندی و تقطیع شعر، مطابق با دست نوشته ی آقای علیپور است.