راديومانيا

نقض غرض!
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۱:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢٩
 

مدتی است که می خواهم بدانم که چرا رادیو و تلویزیون ایران به صرافت تبلیغ محصولات خود افتاده است و برای سریال هایش مراسم بزرگداشت می گیرد. البته اگر از سریالی مانند مختارنامه که حاوی ارزش های فنی و محتوایی است قدردانی شود عجیب نیست اما چرا سریال ضعیف و ناشیانه ای چون ستایش که غلط های شکلی و روایی اش اظهر من الشمس است در قواره ای کاذب مطرح می شود؟ خوشبینانه ترین پاسخ، بر فعال نبودن قوه ی تشخیص و کوررنگی هنری دلالت دارد وگرنه چگونه ممکن است سریالی که گاهی معیارهای اعتقادی حاکم بر این سازمان را نقض می کند تشویق می شود؟ (نمونه ای از این نقض غرض ها، سکانسی است که در ماشین طاهر مواد مخدر گذاشته اند و به پلیس هم خبر داده اند. دوربین که در کابین راننده است به تناوب، اینسرتی از بسته ی مواد می گیرد و سپس رانندگی طاهر و پس از آن اینسرتی از یک آویزه که نامی مقدس بر آن نقش بسته. می دانیم که اینسرت در الفبای فیلم، تاکیدی معنایی است. به زبان ساده، معنی این سکانس، حفظ طاهر از شری است که برایش طراحی شده. اما نتیجه چیز دیگری است: این مواد موجب هلاکت طاهر می شود! و پس از نابودی طاهر، چه اهمیتی دارد که آدم های بد عقوبت (آن هم به شکلی غیر معقول) شوند! اصل مطلب این است که آن نشانه ی مقدس لوث شده است.)

×

یکی دو روز پیش، از «نشریه مثلث» زنگ زدند و نظرم را در باره ی تبلیغ کتاب در رادیو و تلویزیون پرسیدند. شرح کشافی دادم که تبلیغ کتاب مهمتر از تبلیغ پفک و چیپس و مای بیبی است. اما حالا به نظرم می رسد که بهتر است این سازمان معظم کاری به کار کتاب نداشته باشد... که فرمود: «مرا به خیر تو امید نیست...»