راديومانيا

تجديد مطلع
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ۱:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۳/٤
 

دوستی ايميل زده و پرسيده چرا از راديو و برنامه های راديويی چيزی نمی نويسم و اين که
راديومانيا اسم بی مسمايی شده برای اين وبلاگ . اين دوست من - که به دوستی با او افتخار
می کنم - انتظار داشته که در اين صفحه ، در باره ی تغييرات مديريتی سازمان صدا و سيما
اظهار نظری ببيند .
اين دوست من ، حق دارد .
حالا که نگاه می کنم ، می بينم که نوشته های اين صفحه ، نماينده ی علاقه ام به جادوی
صداها نيست . البته می توانم بهانه بياورم که حوادث اين چند ماه و چه و چه ها . . . اما خودم
هم قانع نمی شوم ، چه برسد به تو . راستش اين است که کارهای راديويی ام را روی آنتن
فرستاده ام و دلمشغولی هايم را اين جا آورده ام .
اين دوست من ، با انتقاد درستش ، حق دوستی را گذارده و به هدف زده است .

* * *
صداها ، صداها ، جادوی صداها !

* * *
اين که از ظرفيتهای گونه گون صوت ( سخن ، موسيقی ، سکوت و . . . ) با تخيّل مخاطبت
درگير شوی ، اين که تنهايی آدم ها را با جادوی صدا انکار کنی ، اين که در خاطره ی ديگران
بنشينی ، اين که « حرف » بزنی و تلاش کنی که اين « حرف زدن » ، زيبا باشد . . .
پس ، راديو ، دوست داشتنی ست
و در دوست داشتن ، بايد تعارف را کنار گذاشت
و حرف حساب را - که حرف اين دوست من است - بايد پذيرفت .