راديومانيا

. . . مسأله این است !
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٢:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۳/۸
 

در نخستین برنامه ی هفتگی رادیویی ام در باره ی سینما ( یعنی سینما - فرهنگ ) پرسیدم :
« یک برنامه ی رادیویی با موضوعیّت سینما یعنی چه ؟ »
شنونده های برنامه پاسخ های متفاوتی دادند :
« معنی ندارد ! چون سینما ، تصویر است و رادیو ، از جنس صدا . . . »
« رادیو مثل روزنامه ها و مجله ها از سینما فقط تغذیه می کند . . . »
« شنیدن صدای اهالی سینما مزه ی دیگری دارد ! . . »
« آموزش رادیویی سینما ! . . »
« گپ و گفت سینمایی . . . »
. . .
هر کسی چیزی گفت اما خانم شنونده ای حرفی زد که هرگز فراموش نخواهم کرد :
« مهم نیست که پاسخ شنونده ها چه باشد ، آن چه که اهمیت دارد پاسخ خود برنامه سازان
رادیوست به این پرسش . . . شما کار خودتان را خواهید کرد ! »

* * *
هدف من یا نیاز مخاطب ؟
به نظر من ، هر گاه در وضعیت یک ارائه دهنده قرار می گیریم ( حالا چه برنامه سازی رادیویی
باشد ، چه وبلاگ نویسی و یا . . . ) باید پاسخ مناسبی برای این پرسش داشته باشیم .
بدیهی ست که آرمانی ترین موقعیّت ، آن گاه است که هدف ما بر نیاز مخاطب منطبق شود
اما تحقق آرمان ها اغلب در رویاها صورت می پذیرد !