راديومانيا

قصه ی صبح بی وقت
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٧:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/۱
 

( اندوهگسارانه : برای الف و یلدای هفتاد و یک )

 

یلدا بود و یلدا نبود

...

خیابان های بی انتها را رفته بود تا انتها

ابرهای بخیل

معنای شب را دریغ می کردند از ما

       چشم می دزدیدیم از لب های دوخته

       دل سپرده به تصنیف گمشده ای که سوت می زد

                      تو اگه نخوای بخندی

                        خوشی ها حروم می شه

                            صبح می شه