راديومانيا

شعری در ستایش صدا از مصطفی علیپور
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٥:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٥
 

(از شعرهای منتشر نشده ی مصطفی علیپور، این شعر را آورده ام این جا زیرا:

 - شعری ست نیمایی؛ شکلی که این روزها به شدت مهجور است)

 

صدای تو

      ابریشم بی قراری ست،

گلویت

       مگر آشیان قناری ست!؟

صدای تو

         در ذهن باران و دریاست

                       - فرداست...

در این برگریز

که دلتنگی مرگ

   - شب را غم انگیز کرده ست،  

صدای تو

           از شعر و خورشید

         - پاییز را

           شکرریز لبریز کرده ست-

در این برگریز غم انگیز،

                           پاییز

که در آسمان

  - رد خونی ست

                    از بال گنجشک های مسافر

و صحرا،

    تهی مانده

             - از عطر آوازهای بهاری ست،

صدایت

               چراغی ست افروخته

                                       - در باد،

                                           و در مِه...

صدای تو

        - رودی ست

           که در سنگ جاری ست.

صدای تو

        ابریشم بی قراری ست...    

+

پ.ن.

نشانه های سجاوندی و تقطیع شعر، مطابق با دست نوشته ی آقای علیپور است.   


 
 
شعری از مصطفی علیپور
نویسنده : احمد نادمی - ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٧
 

سه شنبه

             برای قیصر امین پور

١

سبک تر از خواب گنجشکان

می وزد خاطره ات

در چشم های من

چندان زلال

             که قویی به سوی آب های گرم

                                     کوچ می کند.

می وزد خاطره ات

و گیسوان شعرهای مرا

                        به بازی می گیرد...

٢

به ناگهان

آینه می شوی

و در زلالی ات

باد پاییز

          دایره وار، چرخی می زند

ابرهای تاریک را

                 درهم می پیچد،

ردّ موهایت را

                 دنبال می کند

تا بر گندمزاران وحشی

                     چیره شود...

٣

شنبه...

یک شنبه...

دوشنبه...

سه شنبه، ایستگاه آخر بود

برای من

و گنجشک هایی

                       که تو در شعرهایم رها کردی

می مانم

همین جا

         کنار این درخت های پیاده رو

تا با قطار سه شنبه ای دیگر

                                      برگردی.

- - -

پ. ن.

عجیب است که این شعر اپیزودیک مصطفی علیپور (که پس از سه شنبه ی ناگزیر قیصر نوشته شده) تا حالا منتشر نشده! راستش را بخواهید می خواستم از شعرهای منتشرنشده ی آقای علیپور، شعری را که به انگلیسی برگردانده ام در این جا بیاورم، اما سالگشت کوچ قیصر است و در اخبار آمده که تا یکی دو ساعت دیگر، سرانجام آرامگاه او در گتوند با حضور آن هایی که در اخبار آمده، افتتاح (!) می شود. دلم می خواست که گتوند بودم و ... حالا که نمی شود؛ این شعر مصطفی علیپور را از پرده بیرون آورده ام...

ترجمه ام از این شعر را در ادامه ی مطلب بخوانید.